चिठी उनीलाई

शिर्षक:""पत्र छोडेर जाने निष्ठुरीलाई""
लेखक:पेज वोनर[पेज परिकल्पना|
नारायण आले
पिर्ये निस्ठुरी
↓↓↓↓ ↓↓↓
कुन सब्दले सम्बोधन गरु जब मेरो समिप थियेउ प्राण पिर्ये भन्थे अब त अरुकोंई भएको छौ मात्रै निस्ठुरी भन्छु रिसले होइन मायाले झर्को न मान ल?समय खै कता जादै छ तर म भने आफै लाई पाको बनाउदै गएको छु|कुनै कुनै कुरा हरु याद गर्दा झसंग हुन्छु अनी फेरी आफुलाई त्यो क्षेण बाट टाढा लैजाने पर्यास गर्छु|फेरी पनी मन नैत हो उतै धकालेर पिडा दिन्छ|बिगतको ति सुनौलो समय अनी हाम्रो मायाको सम्बोधन गर्ने तरिका पनि क्या अजिब थियो हगी?कहिले काले,काली,कहिले बादर बदार्नी. कहिले पग्ला,पग्ली,अचम्म लाग्छ त्यो दिन हरु लाई सम्झना गर्दा|सबैले भन्थे धेरै माया पनि न गर्नु आफ्नो हुदैन भनेर हो रहेछ|के थाहा समय आफै माथी उल्टो भैदिन्छ भनेर|बल्ल थाहा पाए अचानोको पीर|आफैले भोगेर हुनत सबै कुरा मनले चाहेको पनि त हुदैन फेरी पनी कोसिस गर्दा गर्दै न मिल्नु भनेको जिन्दगीको सबै भन्दा दुखद घडी हुदो रहेछ|जे होस् तेती हार पनि मानेको छुइन|मात्रै अतितले अलि कम्जोर बनाएको छ|मेरो येथा इस्थिती येस्तै गुज्रेको छ तिम्रो सुखद जिन्दगीको सुखद पल हरुको कामना गर्दै|एकान्तमा बस्दै तिम्रो मुहारलाई एउटा खुशीको मध्येम बनाएको छु"तिमि साथ् न भएर के भयो त तिम्रो हरेक गती बिधी\ले मेरो साथ छोडेको छैन|मुस्कुराउने बानीले मलाई कहिलेता सच्चाई एकान्तमा पनी हसाई दिन्छ|अनी त्यो थियो नि झुक्याउने बानी के कहिले काही म आफै पनि झुक्कीन्छु|र पनि झस्किन्छु साएद म पनि कस्तो मान्क्षे एक्लै पागल जस्तो बस येस्तै येस्तै सोच्दै अनी रमाउदै हास्दै रुदै दिन हरु कटाई रहेको छु|नजिक हुदा तेस्तो फोन गर्ने अनी भेट्ने हामि आज मेरो फोनको रिंग पानि बज्नै छोडेको छ|फोनको ध्यान पनि जादैन कहिले काही समय हेर्न मात्रै फोन खोज्छु|धेरै भो फोनमा बादर भनेको पनि सुन्न न पाएको|आजकल मत जिन्दगी लाई कथा बेथा को संगम मान्दै भौतारीदै छु|
;;;;;;;
;;;;;;सानु मलाइ तिम्रो माया न भएको होइन धेरै थियो अझै पनी माया गर्छु तर के गर्नु येस्तई रहेछ विधिको खेल आज यता र उता बनायो हामी दुई लाई|म पनी छक्क पर्छु|अनी सुन्येतामा हराउछु आज एक्लै यात्रा गर्न बाध्य छु|के गर्नु त हगी येस्तई रहेछ जिन्दगी|खाना खादा पनी मुखमा न जादै रोकिन्छु|तिमीले सधै खाना समएमा खाने बानी गर्नु भन्थेउ अनी खाना खानु भयो त ?भनेर सोध्थ्यो|अनी म पनी सकारात्मक हुदै खाए पिर्ये अनी तिमीले?येस्तई येस्तई मिठो थियो हगी हाम्रो माया|अनी सानो बिमारी रुघा खोकी हुदा पनी औसधी बोकेर आएर मेरो समिप आइ रुने गर्थ्येउ|त्यो समय के सपना थियो त?मलाई अहिले सपना जस्तै लाग्छ|आज एक्कासी म बाट टाढा भएर अरुकै साथमा रमाउदापागल जस्तै पनी भए तर के गर्नु सोचे जिन्दगी लामो छ|हार मान्नु हुदैन भनेर गंतब्ये तिर एक्लै लाग्दै छु|जहा तिम्रो बाटो को चौतारीमा सुस्केरा मार्दै थकाई को भारि बिसाउदै जादा धेरै यात्री भेटे सबैले तिम्रै माया लाई मात्रै झस्काए|सुनेको छु तिमी एकान्त मा रुने गार्छौरे"किन रुन्छौ?तिमी लाई रोएको सुहाउदैन नी|मैले भनेको बिर्सेयु तिम्रो सुन्दर अनुहार म न डुबाउ गजल बगे दिन्छ अनी न राम्री हुन्छु भनेको थिए अनी तिमी भन्थेउ मा तपाइको साथ पाउ दा किन रुनु?म सधै हासिरहन्छु भंथ्येउ तर आजकल किन रुदै छौ|धोका मैले होइन तिमीले दिएको हो फेरी तिमी आफ्नै जिन्दगी देखि किन रुन्छौ?न रुनु ल म दुख मा घेरिए पनी तिम्रो खुशिकोकमाना गरी रहन्छु|तिमी हजारौ जुनी बच्चु भने म पटक पटक मारी रहन्छु|सधै खुशी अनी सुखी जिन्दगीको कामना गरी रहन्छु|लत आजलाई एतीनै|उही तिम्रो हुन् न सकेको ||